بچه ها یکی از بزرگترین رکبایی که تو زندگیم خوردمو براتون تعریف کنم؟؟

من از همون روزای اولی که ازدواج کردم، سعی کردم تا حد ممکن رابطه عاطفیمو بازگو نکنم و بازتابش ندم؛ چون بنظرم قرار بود توسط اطرافیان سرزنش بشم که وااای چقد لوس، چقد چیپ، چقد ضد زن، چقد بی مایه و بی دستاورد که با شوهرش پز میده و و و...

حالا ولی می‌بینم اصن این مسئله عشق تداخلی با زندگی نداره و یه آدمایی تو اطرافم دائم از پارتنرشون تولید محتوا می کنن و تا دیروز سیس مستقل داشتن حالا بوجی موجی میکنن پسره رو یا عکس پسره رو میذارن پروفایل که یه زمانی فک می کردی اینا هیچ وقت هیچ مردی رو به زندگیشون راه نمیدن و روشنفکریشون میگه که رابطه یه مقوله کسشره. حالا ماحصل این اتفاق برام چی بوده؟؟ این که کاپلای دیگه ای دورم به عنوان اسطوره عشق و عاشقی معرفی شدن که من به شخصه فک نمی کنم کیفیت رابطه خودم با پارتنرم چیزی از اونا کمتر داشته باشه. ولی کلا هیچ ذهنیتی از من وجود نداره، همه فک می‌کنن من یه زندگی معمولی و سنتی دارم و برای روابط عاطفی بقیه بوجی موجی و چشم قلبی میشن. این که تو این زمینه هم (مث سایر زمینه ها) مورد اطلاع و تحسین بقیه نیستم، از شما چه پنهون، واقعا کونم رو می‌سوزونه.

و وای واقعا حس می کنم تو معرفی خودم باخت دادم. اینو قشنگ از رفتار اطرافیان متوجه میشم. البته انکار هم نمی کنم که یه بخشش تقصیر مرزگذاری های خودم بوده که نمی‌خواستم پارتنرم اون جوری که نیست به دیگران پرزنت بشه؛ غافل از این که کلا بهشون پرزنت نشده :)))